Рекао сам прошли пут, да је назеб бар споредан узрок многим болестима и да га се, према томе, треба пажљиво чувати. Исто сам тако рекао, да ће се човек од назеба најлакше сачувати, ако за времена очвршћа, очеличи своје тело тако, да лако, без штете по своје здравље подноси разне врсте хладноће чак и онда, кад би други на његовом месту готово извесно назебао. И најзад, казао сам, да назеб, по мишљењу већине лекара, изазива разне болести махом на тај начин, што производи у унутрашњим органима човековим навалу и застој крви, па са онда на том месту лако залеже болест. Сад да наставим.
Навалу крви у унутрашње органе изазива назеб због тога, што се на хладноћи крвни судови, који се гранају кроз кожу, стегну, скупе, па крв мора да застане у унутрашњости човековог тела; то је оно, кад човек побледи, кад му се кожа од хладноће најежи. Онај, међутим, који је свикао на хладноћу, брзо ће се престати јежити кад например изађе згрејан на хладноћу, кожа ће му се брзо заруменити и загрејати, другим речима: крвни судови, што су у кожи, опет ће се раширити, крв ће кроз њих обилно струјити, неће дакле застајати у унутрашњим органима и такав човек неће тако лако назепсти. Челичење тела у томе правцу није, према томе, ништа друго до навикавање кожних крвних судова, да на хладноћи не остају дуго стегнути, скупљени, него да се брзо рашире; челичење тела своди се, другим речима, на гимнастику крвних судова.
Према свему томе јасно је, мислим, да човек не назебе због тога, што му се тело разлади, олади у буквалном смислу те речи. А јасно је и логично и то, да наше тело нећемо челичити на тај начин, што ћемо га навикавати на расхлађивање. Напротив, ако хоћемо да се челичимо, ми ћемо само нашу кожу (тојост крвне судова у њој) навикавати на промену у температури, трудићемо се да је навикнемо, да порумени чим осети хладноћу. А за то су довољни и сасвим кратки утицаји хладноће.
Кожа ће, међутим, вршити тај посао ваљано само ако јој се да прилика да га често врши — и за то је потребно вежбање, гимнастика, као и за сваки други посао. Код човека, например, који обуче бунду кад год хоће да извири из топле собе, кожа ће вечито остати у том погледу неупотребљена и неизвежбана, и зато ће такав човек добити кијавицу кад год без бунде изађе пред врата. Вежбање, свакодневно вежбање потребно је, дакле, нашој кожи, па да се свикне на ту дужност. А оно је тројако.
Пре свега је потребно, да се човек нипошто не разнежи. Ма колико се човек утрпавао, увијао, умотавао, ипак се на тај начин неће сачувати од назеба. Још напротив, тако утрпан, запарен, знојав, влажан пре ће назепсти. Зато сваки још од ране младости треба да се навикава, да не облачи топлије хаљине, него што је потребно с обзиром на спољашњу температуру. Да, нарочито, не сме да увија врат и главу, то сам већ неколико пута на овоме месту казао.
Друго врло важно срество за челичење тела то је навикавање на слободан ваздух. Док је човек здрав, треба да излази по сваком времену. Ни ветар ни цича-зима не треба да му омету његову обичну шетњу. Колико је то важно, види се већ и по томе, што се на Западу подижу чак и нарочити заводи за такозвана „ваздушна купања“, где се људи постепено навикавају да без одела шетају по пољу. У томе се толико далеко тера, да људи само у гаћицама за купање ходају и по вејавици и по мразу.
Најпосле, треће је и најчешће срество за чвршћање тела хладна вода. Она се употребљава за умивање и брисање (сунђером), за преливање,за туширање и за купање. Ја, разуме се, не могу овде да износим начела, по којима се одређује, кад како треба хладну воду употребити. То се за сваког човека мора засебно одредити, јер иначе од воде може бити више штете него користи. Али оно, што слободно сваком здравом човеку могу препоручити, то је да свако јутро хладном водом опере и истрља не само руке и лице него и врат и уши и прса. Казао сам, међутим, да та хладна вода треба да служи као контраст, ако хоћемо да послужи као гимнастика за кожу. И зато је неопходно потребно, да се човек тако пере чим изађе из постеље, док је још топао.
Уз тај општи нацрт имам да начиним још неке напомене, које са тичу нарочито деце и њиховог привикавања на хладноћу. Али то мора да остане за сутра.